Bajarz, podróżnik i poszukiwacz. Z wykształcenia fizjoterapeuta, ale nie ma to większego znaczenia odkąd zaczął opowiadać. Wszystko przez Tolkiena i mitologię nordycką. Później oczarowały go baśnie, zwłaszcza skandynawskie i polskie (kaszubskie). Najchętniej opowiada bez mikrofonu i na boso, tak po prostu. Z opowieściami odwiedził już wiele miast w Polsce i za granicą, prowadząc spotkania w przedszkolach, kawiarniach, bibliotekach, na festiwalach (Meksyk, Kuba, Palestyna). Wierzy w moc słowa, które może kształtować rzeczywistość. Poznajcie Szymona Góralczyka - członka Karawany Opowieści 

Skąd pomysł na opowiadanie Baśni?
Wszystko zaczęło się od Tolkiena. Zawsze lubiłem czytać jego książki, a w jednym z filmów o nim dowiedziałem się, że dużo motywów zapożyczył z mitologii nordyckiej. Zacząłem więc szukać mitów i kiedy je przeczytałem to bardzo mi się spodobały. Wtedy też zadałem sobie pytanie – dlaczego my nie znamy tych historii? Postanowiłem z tym coś zrobić. I zacząłem opowiadać.
W czasie spotlań masz napewno dużo ciekwaych zdarzeń ?
Na spotkaniu i po spotkaniach sporo jest wesołych i miłych zdarzeń. To taka zaleta bycia wędrownym opowiadaczem. Pamiętam jak kiedyś prowadziłem warsztaty z opowiadania i jeden z uczestników spóźnił się o 45 minut... kiedy wszedł powiedział : "Przepraszam bardzo, ale syn się urodził! Syn się urodził!!!". No to mu pogratulowałem i zupełnie zrozumiałem jego spóźnienie. Wręcz byłem zdziwiony, że w ogóle przyszedł. A on dodał po chwili: "To było 46 lat temu i teraz tu jestem, przepraszam za spóźnienie".
No to już nie mogłem się na niego gniewać  ( śmiech )
Gdzie najchętniej odpoczywasz?
Nad morzem. Najlepiej jak nie ma za dużo ludzi. Kiedy szum fal i cisza towarzyszą to najbardziej mnie to relaksuje. Nie zawsze do morza jest blisko, więc alternatywnie wybieram też las. Przestrzeń pełną zieleni, życia, ciszy, dialogu wewnętrznego, kilometrów ścieżek, które nie prowadzą do nikąd, ale jednak do siebie samego.
Jakie masz pasję oprócz opowiadania baśni ?
Opowiadanie łączy się ze śpiewem, poszukiwaniem materiałów, zdobywaniem wiedzy o wierzeniach, kultach, mądrościach np. Druidów. Jest to bardzo szeroki obszar zainteresowań. Poza tym jak mam odrobinę czasu, to chętnie tańczę polskie tańce ludowe, ale tak zabawowo, niescenicznie.
Czym jest Kawarana Opowieści ?
Jest grupą ludzi. Często też przyjaciół, których łączy pasja do opowiadania, śpiewania, muzykowania. Każdy z nas ma swoje zainteresowania, życie, pasje...ale udaje nam się łączyć siły, aby stworzyć wspólne programy, czy promować jednym frontem sztukę opowiadania, opracowywać program warsztatów ze sztuki opowiadania.

Co robisz na codzień?
Jestem opowiadaczem. Każdego dnia ( śmiech ) 
Skąd czerpiesz pomysły na baśnie?
Głównie materiał czerpię z książek, których jest mnóstwo i nie sposób wszystkiego przeczytać. Znalezione w ten sposób historie potem opracowuję i zmieniam "doprawiając" po swojemu. Czasami opowieści same przychodzą i zaczynam pisać z głowy. Rzadziej pojawia się inspiracja miejscem bądź widokiem i wtedy też opowieść zaczyna się pojawiać, a jak się uda, to zostaje zapamiętana lub spisana.
Ciekawe są również spotkania z innymi opowiadaczami i podczas podróży za granicę (Meksyk, Kuba, Szkocja, Palestyna), zdarzało się zapytać kogoś czy zgodzi się, abym jego historię po swojemu opowiadał w Polsce. Nie zdarzyło mi się spotkać z odmową. Cieszę się, że niektóre moje historie też powędrowały w różne rejony tych krajów. Bo tyle zostaje po nas, opowiadaczach – nasze historie, o ile ktoś ich wysłuchał, zapamiętał i opowiada dalej, po swojemu.
Dziękuję za rozmowę